از آیه: تا آیه:
انتخاب سوره :
بازديد کننده گرامی چنانچه تمایل دارید، شما هم می توانید تفسیر ای در سايت ثبت کنید، تا با نام خودتان ثبت و در سايت نمایش داده شود.
 » تفسیر المیزان - خلاصه
17) (اصبر علی ما یقولون واذکر عبدنا داود ذالاید انه اواب ): (بر آنچه می گویندصبرکن وبه یادآربنده ما داوود را که نیرومند بود و بسیار به خدا رجوع می کرد) [ نظرات / امتیازها ]
18) (انا سخرنا الجبال معه یسبحن بالعشی والاشراق ): (ما کوهها را مسخر اوکردیم که با او صبح و شام در تسبیح بودند) [ نظرات / امتیازها ]
19) (والطیر محشوره کل له اواب ): (و نیز مرغان را که نزد او مجتمع می شدند وهمه به سوی او باز می گشتند) [ نظرات / امتیازها ]
20) (وشددنا ملکه و اتیناه الحکمه و فصل الخطاب ): (و ما پایه های پادشاهی اورا محکم کردیم و او را حکمت و فصل خصومت دادیم ) در اینجا رسول گرامی اسلام ص را امر به صبر می کند تا در برابر یاوه گویی های کفار متزلزل نگردد و به این منظور سرگذشت برخی از بندگان اواب را خود را به یادآنجناب می آورد که آنها همیشه در هنگام هجوم ناملایمات به خدا مراجعه می کردند. از جمله آنها داوود ع است که مردی نیرومند در امر سلطنت ، علم و جنگ بود وبسیار به پروردگار خود رجوع می نمود، می فرماید: ما کوهها را مسخر و رام او کرده بودیم بطوریکه کوهها در صبح و شام در امر تسبیح خدا به او اقتداء می کردند و همراه بااو خدا را تسبیح می گفتند و همه آنها با تسبیح خود، بسیار به سوی ما رجوع می کردند ویا به سوی داوود رجوع می نمودند تا با او (سبحان الله ) بگویند. و ما پادشاهی یا تصرف او را تقویت نموده و اساس سلطنتش را محکم کردیم و به اوحکمت یعنی معارف حقه محکم و نافع اعطا کرده و نیز به او (فصل الخطاب )(1)دادیم ، یعنی به وی قدرت تجزیه و تحلیل یک امر و جدا کردن حق از باطل و یا قدرت قضاوت صحیح بین دو فرد متخاصم‌داده‌ شده‌ بود. [ نظرات / امتیازها ]
  عبدالله عبداللهي - اثنی عشری
17)
اصْبِرْ عَلى‌ ما یَقُولُونَ وَ اذْکُرْ عَبْدَنا داوُدَ ذَا الْأَیْدِ إِنَّهُ أَوَّابٌ «17»

اصْبِرْ عَلى‌ ما یَقُولُونَ‌: صبر نما بر آنچه مى‌گویند از تکذیب و استهزاء تا وقتى که امر به قتال نازل شود، وَ اذْکُرْ عَبْدَنا داوُدَ: و یاد نما بنده ما را داود علیه السلام، ذَا الْأَیْدِ: صاحب قوت بود در دین، تحمّل اداى رسالت و نبوت، یا در عبادت، چه نصف شب را به عبادت و یکروز در میان روزه مى‌داشت، و این اشد است از روزه تمام دهر، زیرا عادت شده چندان سختى ندارد. یا در حرب دشمنان غالب شدى، قوتش به مرتبه‌اى که سنگى به یکى زدى از پشتش درآمده به دیگرى خورده او را نیز هلاک نمودى، و هر شب سى و شش هزار نفر به گرد کرسى او طعام مى‌خوردند. إِنَّهُ أَوَّابٌ‌: بدرستى که داود بسیار رجوع کننده بود از مکروهات و بازگردنده بود به مرضات. [ نظرات / امتیازها ]
18) إِنَّا سَخَّرْنَا الْجِبالَ مَعَهُ یُسَبِّحْنَ بِالْعَشِیِّ وَ الْإِشْراقِ «18»

إِنَّا سَخَّرْنَا الْجِبالَ مَعَهُ‌: بدرستى که ما مسخر فرمودیم کوهها را با او هر جا که مى‌خواست با او مى‌رفتند، یُسَبِّحْنَ بِالْعَشِیِ‌: در حالتى که تسبیح خدا مى‌کردند به موافقت او به هنگام شبانگاه، وَ الْإِشْراقِ‌: و به وقت روشن شدن روز که صبح باشد. و آن یا به خلق تسبیح است در جبال مانند خلق اصوات درجمادات، یا خلق لسان در آن تا تسبیح کنند؛ و هر دو در قدرت الهى است، چنانچه تسبیح سنگریزه در دست مبارک سید انبیاء صلّى اللّه علیه و آله یکى از شواهد قدرت باشد. [ نظرات / امتیازها ]
19) وَ الطَّیْرَ مَحْشُورَةً کُلٌّ لَهُ أَوَّابٌ «19»

وَ الطَّیْرَ مَحْشُورَةً: و نیز مسخر فرمودیم مرغان را در حالتى که جمع کرده شده بودند نزد او وصف زده بر بالاى سر او و به موافقت او به تسبیح ما مشغول بودند، کُلٌّ لَهُ أَوَّابٌ‌: هر یک از کوهها و مرغان مر تسبیح داود را باز گردنده بودند، یعنى در هر محلى که داود به تسبیح ما لب مى‌گشود همه جبال و طیور با او مشغول مى‌شدند.

[ نظرات / امتیازها ]
20) وَ شَدَدْنا مُلْکَهُ وَ آتَیْناهُ الْحِکْمَةَ وَ فَصْلَ الْخِطابِ «20»

وَ شَدَدْنا مُلْکَهُ‌: و محکم کردیم پادشاهى او را به کثرت لشکر زیادى و پاسبانى، چه هر شب سى و شش هزار مرد پاس دار السلطنه او را مى‌نمودند، یا به سبب قدرت او بر بافتن زره بسیار و ساختن آلات کارزار، یا بواسطه کوتاه کردن ظالمان، یا بجهت وزراى خیر اندیش تدابیر امر او مى‌شد. وَ آتَیْناهُ الْحِکْمَةَ: و دیگر عطا نمودیم داود علیه السلام را حکمت، یعنى نبوت یا کتاب زبور یا کمالیت علم و تمامیت عمل. وَ فَصْلَ الْخِطابِ‌: و کلامى خالص از التباس و پاکیزه از شبهه که مخاطب بر وجه سهولت مقصود را در مى‌یافت، یا مراد سخنى است جدا کننده خصمان باشد به سبب تمیز حق از باطل و صواب از خطا و صحیح از فاسد، یعنى علم احکام قضایا و حکومات و تدبیرات ملکى و سیاسات مملکتى. از حضرت امیر المؤمنین علیه السلام پرسیدند تفسیر «فصل الخطاب» را فرمود: هو البیّنة على المدّعى و الیمین على المنکر: بینه بر مدعى باشد، و قسم‌
بر منکر «1». و حقیقت گفتگوى خصمین بدین کلام منقطع شود. [ نظرات / امتیازها ]
 » برگزیده تفسیر نمونه
17) (آیه 17)- از زندگی داود درس بیاموز! به دنبال بحثهائی که در آیات گذشته پیرامون کارشکنیهای مشرکان و بت پرستان، و نسبتهای ناروای آنان به پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و اله آمده بود، قرآن در اینجا برای دلداری پیامبر صلّی اللّه علیه و اله و مؤمنان اندک آن روز داستان داود را مطرح می‌کند.
نخست می‌گوید: «در برابر آنچه می‌گویند شکیبا باش، و به خاطر بیاور بنده ما داود صاحب قدرت را که او بسیار توبه کننده بود»! (اصْبِرْ عَلی ما یَقُولُونَ وَ اذْکُرْ عَبْدَنا داوُدَ ذَا الْأَیْدِ إِنَّهُ أَوَّابٌ).
نیروی جسمانیش در حدی بود که در میدان جنگ بنی اسرائیل با «جالوت» جبار ستمگر با یک ضربه نیرومند به وسیله سنگی که از فلاخن رها کرد جالوت را از بالای مرکب به روی خاک افکند، و در خون خود غلطاند.
و از نظر قدرت سیاسی، حکومتی نیرومند داشت که با قدرت تمام در برابر دشمنان می‌ایستاد، حتی گفته‌اند در اطراف محراب عبادت او هزاران نفر شب تا به صبح به حال آماده باش بودند! از نظر نعمتها خداوند انواع نعم ظاهری و باطنی را به او ارزانی داشته بود، خلاصه این که داود مردی بود نیرومند در جنگها، در عبادت، در علم و دانش و در
حکومت، و هم صاحب نعمت فراوان. [ نظرات / امتیازها ]
18) (آیه 18)- سپس طبق روش اجمال و تفصیل که در قرآن مجید به هنگام ذکر مسائل مختلف معمول است، بعد از بیان اجمالی نعمتهای خداوند بر داود، به شرح قسمتی از آن پرداخته، چنین می‌گوید: «ما کوهها را مسخّر او ساختیم که هر شامگاه و صبحگاه با او (خدا را) تسبیح می‌گفتند»! (إِنَّا سَخَّرْنَا الْجِبالَ مَعَهُ یُسَبِّحْنَ بِالْعَشِیِّ وَ الْإِشْراقِ). [ نظرات / امتیازها ]
19) (آیه 19)- نه تنها کوهها که «پرندگان را نیز دسته جمعی مسخّر او کردیم» تا همراه او تسبیح خدا گویند (وَ الطَّیْرَ مَحْشُورَةً).

همه این پرندگان و کوهها مطیع فرمان داود و همصدا با او و «بازگشت کننده به سوی او بودند» (کُلٌّ لَهُ أَوَّابٌ).

این تسبیح توأم با صدای ظاهری و همراه با نوعی درک و شعور بوده که در باطن ذرات عالم است و تمامی موجودات جهان از یک نوع عقل و شعور بر خوردارند، و هنگامی که صدای دل انگیز این پیامبر بزرگ را به وقت مناجات می‌شنیدند با او همصدا می‌شدند، و غلغله تسبیح آنها در هم می‌آمیخت. [ نظرات / امتیازها ]
20) (آیه 20)- این آیه همچنان به ذکر نعمتهای خداوند بر داود ادامه داده، می‌فرماید: «و حکومت او را استحکام بخشیدیم» (وَ شَدَدْنا مُلْکَهُ).
آن چنان که همه سرکشان و طاغیان و دشمنان از او حساب می‌بردند.
علاوه بر این «دانش به او دادیم» (وَ آتَیْناهُ الْحِکْمَةَ).
آخرین نعمت بزرگ خدا بر داود این بود که می‌فرماید: ما به او «علم قضاوت و داوری عادلانه» دادیم (وَ فَصْلَ الْخِطابِ).
این احتمال در تفسیر این جمله وجود دارد که خداوند منطق نیرومندی که از فکر بلند، و عمق اندیشه، حکایت می‌کرد در اختیار داود گذارد، نه تنها در مقام داوری که در همه جا سخن آخر و آخرین سخن را بیان می‌کرد. [ نظرات / امتیازها ]