از آیه: تا آیه:
انتخاب سوره :
بازديد کننده گرامی چنانچه تمایل دارید، شما هم می توانید نکته ای در سايت ثبت کنید، تا با نام خودتان ثبت و در سايت نمایش داده شود.
  امتحان الهی فلسفه خلقت - علي دانشور
در سه جای قرآن فلسفه خلقت و آفرینش صراحتا آزمایش و ابتلا بیان شده تا نکوکارتر ها مشخص شوند :
اول - الَّذِی خَلَقَ الْمَوْتَ وَالْحَیَاةَ لِیَبْلُوَکُمْ أَیُّکُمْ أَحْسَنُ عَمَلا وَهُوَ الْعَزِیزُ الْغَفُورُ (سوره ملک، آیه 2 )
دوم- وَهُوَ الَّذِی خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالأرْضَ فِی سِتَّةِ أَیَّامٍ وَکَانَ عَرْشُهُ عَلَى الْمَاءِ لِیَبْلُوَکُمْ أَیُّکُمْ أَحْسَنُ عَمَلا وَلَئِنْ قُلْتَ إِنَّکُمْ مَبْعُوثُونَ مِنْ بَعْدِ الْمَوْتِ لَیَقُولَنَّ الَّذِینَ کَفَرُوا إِنْ هَذَا إِلا سِحْرٌ مُبِینٌ ﴿سوره هود، آیه 7 )
سوم- إِنَّا جَعَلْنَا مَا عَلَى الأرْضِ زِینَةً لَهَا لِنَبْلُوَهُمْ أَیُّهُمْ أَحْسَنُ عَمَلا ﴿سوره کهف، آیه 7)
و البته نتیجه گیری کلی را میتوان به شکل ذیل گرفت:
← خداوند آفرینش را خلق کرد برای آزمایش
← در اثر آزمایش الهی نکوکارترها مشخص و برگزیده می شوند
← و آنگاه خداوند متعال به برگزیدگان اجر و پاداشی در خور کرامت خویش اهدا می فرماید ( که فهم ما از آن پاداش عاجز است و فقط از این پاداش خود او - جل جلاله - آگاه است )
إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ إِنَّا لا نُضِیعُ أَجْرَ مَنْ أَحْسَنَ عَمَلا ﴿سوره کهف، آیه 30) [ نظرات / امتیازها ]
منبع : بررسی شخصی در قرآن کریم قالب : تفسیری موضوع اصلی : مخلصین گوینده : علی دانشور
امتیاز داوران :
امتیاز کاربران :
نظرات کاربران :
1) رمضانی (داور) : علامه طباطبایی می‌فرمایند: جمله" لِیَبْلُوَکُمْ أَیُّکُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا" بیانگر هدف از خلقت موت و حیات است، و با در نظر گرفتن اینکه کلمه" بلاء" (که مصدر لیبلوکم است) به معناى امتحان است، معناى آیه چنین مى‏شود: خداى تعالى شما را اینطور آفریده که نخست موجودى زنده باشید، و سپس بمیرید، و این نوع از خلقت مقدمى و امتحانى است، و براى این است که به این وسیله خوب شما از بدتان متمایز شود، معلوم شود کدامتان از دیگران بهتر عمل مى‏کنید، و معلوم است که این امتحان و این تمایز براى هدفى دیگر است، براى پاداش و کیفرى است که بشر با آن مواجه خواهد شد.
آیه مورد بحث علاوه بر مفادى که گفتیم افاده مى‏کند، اشاره‏اى هم به این نکته دارد که مقصود بالذات از خلقت رساندن جزاى خیر به بندگان بوده، چون در این آیه سخنى از گناه و کار زشت و کیفر نیامده، تنها عمل خوب را ذکر کرده و فرموده خلقت حیات و موت براى این است که معلوم شود کدامیک عملش بهتر است. پس صاحبان عمل نیک مقصود اصلى از خلقتند، و اما دیگران به خاطر آنان خلق شده‏اند.
مثل حیات نباتى فلان درخت که غالبا منتهى مى‏شود به بار دادن درخت، پس فلان میوه که بار آن درخت است هدف و غایت هستى آن درخت محسوب مى‏شود، و معلوم مى‏شود منظور از خلقت آن درخت همان میوه بوده، و همچنین حسن عمل و صلاح آن، غایت و هدف از خلقت انسان است، و این نیز معلوم است که صلاح و حسن عمل اگر مطلوب است براى خودش مطلوب نیست، بلکه بدین جهت مطلوب است که در به هدف رسیدن موجودى دیگر دخالت دارد. آنچه مطلوب بالذات است حیات طیبه‏اى است که با هیچ نقصى آمیخته نیست، و در معرض لغو و تاثیم قرار نمى‏گیرد، بنا بر این بیان، آیه شریفه در معناى آیه زیر است که مى‏فرماید:" کُلُّ نَفْسٍ ذائِقَةُ الْمَوْتِ وَ نَبْلُوکُمْ بِالشَّرِّ وَ الْخَیْرِ فِتْنَةً" (الأنبیاء/35).
بازديد کننده گرامی چنانچه تمایل دارید، نظر شما به نام خودتان ثبت و در سايت نمایش داده شود، قبل از ثبت نظر عضو سايت شويد و یا اگر عضو سايت هستيد لاگین کنید.[ عضويت در سايت ][ ورود اعضا ][ ورود ميهمان ]
نظر شما ثبت شد و بعد از تائید داوران بر روی سایت قرار می گیرد.