135) اى کسانى که ایمان آورده اید، به عدالت رفتار کنید و در پاسدارى از آن سخت بکوشید، و براى خدا گواهى دهید هرچند گواهى شما به زیان خودتان یا پدر و مادر و خویشاوندان نزدیکتان باشد. اگر آن کسى که در حق او شهادت مى دهید توانگر یا تهیدست باشد، توانگرى و تهیدستى او شما را از شهادت به حق باز ندارد که خدا به رعایت حال آنان از شما سزاوارتر است، پس از هواى خویش پیروى نکنید که مبادا از حق منحرف شوید. و اگر زبان خود را به گواهى ناحق بپیچانید یا از گواهى دادن روى برتابید، بدانید که خدا به آنچه مى کنید آگاه است و کیفرش در انتظار شماست. 136) اى کسانى که ایمان آورده اید، شما باید همه حقایق دین را تصدیق کنید پس به خدا و رسول او و کتابى که بر پیامبرش فروفرستاده و آن کتاب آسمانى که پیش تر نازل کرده است ایمان بیاورید. و هر کس به خدا و فرشتگان او و کتاب هایى که فروفرستاده است و به پیامبرانش و روز آخرت کافر شود در بیراهه اى که با حق فاصله اى دور و دراز دارد گمراه گشته است.
137) کسانى که نزد مؤمنان حقایق دین را تصدیق کردند، سپس در معاشرت با کافران به همه یا برخى از آنها کافر شدند، بعد از آن با حضور نزد مؤمنان آنها را تصدیق کردند و باز هم در ملاقات با کافران به آنها کافر شدند، سپس بر کفر خویش افزودند، خدا آنان را نخواهد آمرزید و به راهى ]که ایمان را بجویند[ هدایتشان نخواهد کرد.
138) آنان منافقند، و منافقان را نوید ده که برایشان عذابى دردناک خواهد بود.
139) منافقان کسانى اند که به جاى مؤمنان، کافران را دوست و یاور خویش مى گیرند. آیا عزّت را نزد آنان مى جویند ؟ با این که عزت به تمامى از آنِ خداست.
140) در حالى چنین مى کنید که خداوند در این کتاب بر شما نازل کرده است که وقتى مى شنوید آیات خدا انکار مى گردد و به استهزا گرفته مى شود، با منکران و استهزاکنندگان منشینید تا این که وارد سخن دیگرى غیر از آن شوند، چرا که شما در این صورت مانند آنان خواهید بود. قطعاً خداوند منافقان و کافران را یکسره در دوزخ گرد مى آورد.