23) این است آنچه خداوند بندگانش را که ایمان آورده و کارهاى شایسته کرده اند بدان نوید مى دهد. بگو: من بر ابلاغ رسالتم که شما را به چنین جایگاهى مى رساند، هیچ مزدى جز دوستى با خویشانم از شما نمى خواهم، و هر کس کارى نیکو کند ( به خویشان پیامبر مودّت داشته باشد ) براى او در کار نیکویش پاداش نیک مى افزاییم و کمبودهاى آن را جبران مى کنیم، چرا که خداوند بسیار آمرزنده و سپاسگزار است. 24) آیا منافقان و همفکرانشان مى گویند: محمد بر خدا دروغ بسته است که مزد رسالت را مودّت خویشاوندانش قرار داده است ؟ این وحى الهى است نه ساخته تو، چرا که کارها به دست خداست. او اگر بخواهد بر دلت مهر مى نهد و وحى را از تو باز مى دارد، و خداوند با سخنانش باطل را نابود مى سازد و حق را تثبیت مى کند، زیرا او به آنچه در سینه ها نهفته است به خوبى داناست.
25) و اوست کسى که توبه را از بندگانش مى پذیرد و از گناهان درمى گذرد و آنچه مى کنید مى داند.
26) و اوست آن که عبادت کسانى را که ایمان آورده و کارهاى شایسته کرده اند مى پذیرد و از فضل خود براى آنان مى افزاید و کافران را عذابى سخت خواهد بود.
27) و اگر خدا براى همه بندگانش روزى را گسترده مى ساخت در زمین ستمگرى مى کردند و سرکشى مى نمودند، ولى از روزى آنان آنچه را بخواهد به اندازه معین فرو مى فرستد، زیرا او به بندگانش آگاه و بیناست.
28) و اوست آن که باران سودمند را پس از آن که مردم ناامید شده اند فرود مى آورد و رحمت خود را با رویش گیاهان و پدید آوردن محصولات، میانشان مى گستراند، و اوست که سرپرستى همگان را برعهده دارد و بر کارهایش هماره ستایش مى شود.
29) و از نشانه هاى یکتایى او آفرینش آسمان ها و زمین و جنبندگانى است که در آن دو پراکنده ساخته است، و او بر گردآوردنشان ـ هرگاه بخواهد ـ تواناست.
30) و هر بلا و مصیبتى به شما برسد به سبب گناهانى است که مرتکب شده اید، و خدا از بسیارى از گناهانتان درمى گذرد و شما را به سبب آنها گرفتار نمى سازد.
31) و شما هرگز نمى توانید در زمین خدا را درمانده کنید و از دسترس او خارج شوید; پس ناگزیر در اثر گناهانتان بلاهایى را خواهید دید، و شما جز خدا سرپرستى ندارید که کارهایتان را تدبیر کند و یاورى ندارید که کمک کار شما باشد.