قوله تعـــالی: {الَّذینَ کَفَرُوا وَ صَدُّوا عَنْ سَبیلِ اللَّهِ أَضَلَّ أَعْمالَهُمْ}
"آنانکه به خــــدا کافر شدند و راه دین خــــدا را بر خلق بستند."
این آیه در حق اصحاب پیغمبر اکرم ﷺ نازل شده که بعد از آنحضرت مرتد شده و حق بیت آنحضرت را غصب کردند و باز داشتند و راه ولایت امیرالمؤمنین را مسدود نمودند و بدین ترتیب عبادتیکه پیش از این بجا آورده بودند باطل نموده و ثواب نصرت و جهادیکه در رکاب رسول اکرم ﷺ نموده بودند از بین بردند.
علی بن ابراهیم از حضرت باقر ع روایت کرده فرمود: پس از وفات رسول خــــدا یک روز که مردم در مسجد پیغمبر اجتماع نموده بودند امیرالمؤمنین ع با صدای بلند آیه فوق را تلاوت نمودند, این عباس عرض کرد ای مولای من چرا این آیه را قرائت نمودید؟ فرمود : چیزی از قرآن تلاوت کردم, عرض کردم حضورش آیه را از برای منظوری تلاوت نمودید؟ فرمود بلی پـــــروردگار در سوره حشر میفرماید: (ما آتاکم الرسول فخذوه و ما نهاکم عنه فانتهوا) ای ابن عباس آیا گواهی میدهی بر پیغمبر خــــدا که ابوبکر را خلیفه و جانشین خود گردانیده باشد؟ عرض کرد ای مولای من سوگند به خــــدا از رسول اکرم ﷺ نشنیده ام که وصی و جانشین خود قرار بدهد کسی را جز حضرتت, فرمود: پس چرا با ابوبکر بیعت نمودی و با من بیعت نکردی؟ عرض کرد مردم همه بر بیعت ابوبکر اجتماع کردند من هم از آنها متابعت نمودم, امیرالمؤمنین ع فرمود: همانطوریکه مردم اجتماع نمودند بعد از موسی بر پرستیدن گوساله, در اینجا خـــــداوند شما مردم را آزمایش نمود, مثال شما که با ابوبکر بیعت کردید مانند جمعی است که آتشی برافروخته باشند تا از روشنائی آن استفاده کنند چون آن را روشن کرده و کنارش نشستند تا از روشنائی آن بهره مند شوند خـــداوند بادی فرستاد تا آن آتش را خاموش نموده و از بین برود و آنها را در تاریکی رها نمود تا جائی را ندیده و کر و کور و نابینا مانده و گرفتار اعمال زشت خود باشند.
[ نظرات / امتیازها ]