از آیه: تا آیه:
انتخاب سوره :
بازديد کننده گرامی چنانچه تمایل دارید، شما هم می توانید تفسیر ای در سايت ثبت کنید، تا با نام خودتان ثبت و در سايت نمایش داده شود.
 » تفسیر المیزان - خلاصه
(قل یاعبادی الذین اسرفوا علی انفسهم لا تقنطوا من رحمه الله ان الله یغفر الذنوب جمیعا انه هو الغفور الرحیم ): (بگو: ای بندگان من که بر نفس خودستم و تجاوز نموده اید از رحمت خدا نومید مشوید که خدا تمامی گناهان را می آمرزد،همانا او آمرزنده مهربان است ) در این آیه خداوند به رسولخدا امر می کند تا برای تشویق کافران به اجابت دعوت حقه او، آنها را با نام (بندگان من ) بخواند و نیز بدانند که بنده و عبد خدایند و خدامولای آنهاست و حق مولا بر بنده اش این است که بنده از اوامر مولایش اطاعت کرده واو را عبادت کند و مولا هم حق دارد که آنها را به اطاعت و عبادت خود دعوت نماید. مراد از (اسراف بر نفس ) تجاوز از حد بندگی و ارتکاب گناه است (شرک و گناه کبیره ویا صغیره ) و مراد از (قنوط) ناامیدی و یأس می باشد. به هر حال در اینجا پیامبر خطاب به کفار و مشرکین از جانب خداوند می فرماید: ای بندگان من که با گناه و شرک بر نفس خود تجاوز و ستم نموده اید، از رحمت اخروی ومغفرت پروردگار ناامید نشوید و بدانید آنچه را که در جنب پروردگار کوتاهی نموده ایدمی توانید با توبه جبران کنید، چون خدا همه گناهان حتی شرک را هم با وجود توبه حقیقی می آمرزد، چون او الله است که آمرزنده و مهربان می باشد، پس مغفرت خداعام است ، اما آمرزش گناهان هر کس سبب می خواهد و به گزاف و بیهوده صورت نمی گیرد و سبب مغفرت به فرموده قرآن دو چیز است : -1 توبه -2 شفاعت . ولی چون این آیه خطابش متوجه عموم مردم اعم از کافر و مؤمن است ، و بطور مسلم شفاعت به کفار یا مشرکین تعلق نمی گیرد، لذا فقط یکی از این دو سبب باقی می ماند که همان توبه است چون شرک جز با توبه آمرزیده نمی شود (به خلاف سایر گناهان که با توبه یاشفاعت و یا هر دوی آنها مشمول مغفرت الهی قرار می گیرند) [ نظرات / امتیازها ]
نظرات کاربران :
1) : مــــــــــــرسی...واقعاممنون اسنفاده کردم ازمطالب مفیدتون!!!!!!!!!!
2) : واقا خوب بود ممنون
3) : خوبه
بازديد کننده گرامی چنانچه تمایل دارید، نظر شما به نام خودتان ثبت و در سايت نمایش داده شود، قبل از ثبت نظر عضو سايت شويد و یا اگر عضو سايت هستيد لاگین کنید.[ عضويت در سايت ][ ورود اعضا ][ ورود ميهمان ]
نظر شما ثبت شد و بعد از تائید داوران بر روی سایت قرار می گیرد.
  عبد بائس - تفسیر نمونه
به دنبال تهدیدهاى مکررى که در آیات گذشته در مورد مشرکان و ظالمان آمده بود در این آیات راه بازگشت را توأ م با امیدوارى به روى همه گنهکاران مى گشاید زیرا هدف اصلى از همه این امور تربیت و هدایت است نه انتقامجوئى و خشونت ، با لحنى آکنده از نهایت لطف و محبت آغوش ‍ رحمتش را به روى همگان باز کرده و فرمان عفو آنها را صادر نموده مى فرماید: ((به آنها بگو اى بندگان من که بر خودتان اسراف و ستم کرده اید از رحمت خداوند نومید نشوید که خدا همه گناهان را مى بخشد)) که او بخشنده و مهربان است (قل یا عبادى الذین اسرفوا على انفسهم لا تقنطوا من رحمة الله ان الله یغفر الذنوب جمیعا).
دقت در تعبیرات این آیه نشان مى دهد که از امیدبخش ترین آیات قرآن مجید نسبت به همه گنهکاران است ، شمول و گستردگى آن به حدى است که طبق روایتى امیر مؤ منان على (علیه السلام ) فرمود: در تمام قرآن آیه اى وسیعتر از این آیه نیست (ما فى القرآن آیة اوسع من یا عبادى الذین اسرفوا ... )
دلیل آن نیز روشن است زیرا:
1 - تعبیر به ((یا عبادى )) (اى بندگان من ! آغازگر لطفى است از ناحیه پروردگار.
2 - تعبیر به ((اسراف )) به جاى ظلم و گناه و جنایت نیز لطف دیگرى است .
3 - تعبیر به ((على انفسهم )) که نشان مى دهد گناهان آدمى همه به خود او باز مى گردد نشانه دیگرى از محبت پروردگار است همانگونه که یک پدر دلسوز به فرزند خویش مى گوید اینهمه بر خود ستم مکن !
4 - تعبیر به ((لا تقنطوا)) (مایوس نشوید) با توجه به اینکه ((قنوط)) در اصل به معنى مایوس شدن از خیر است به تنهائى دلیل بر این است که گنهکاران نباید از ((لطف الهى )) نومید گردند.
5 - تعبیر من ((رحمة الله )) بعد از جمله ((لا تقنطوا)) بیشترى بر این خیر و محبت مى باشد.
6 - هنگامى که به جمله ((ان الله یغفر الذنوب )) مى رسیم که با حرف تاءکید آغاز شده و کلمه ((الذنوب )) (جمع با الف و لام همه گناهان را بدون استثنا در بر مى گیرد سخن اوج مى گیرد و دریاى رحمت مواج مى شود.
7 - هنگامى که ((جمیعا)) به عنوان تاءکید دیگرى بر آن افزوده مى شود امیدوارى به آخرین مرحله مى رسد.
8 و 9 - توصیف خداوند به ((غفور)) و ((رحیم )) که دو وصف از اوصاف امید بخش پروردگار است در پایان آیه جائى براى کمترین یاس ‍ و نومیدى باقى نمى گذارد
آرى به همین دلیل آیه فوق گسترده ترین آیات قرآن است که شمول آن هر گونه گناه را در بر مى گیرد، و نیز به همین دلیل از امیدبخشترین آیات قرآن مجید محسوب مى شود.
و به راستى از کسى که دریاى لطفش بیکران و شعاع فیضش نامحدود است جز این انتظارى نمى توان داشت . از کسى که ((رحمتش بر غضبش پیشى گرفته )) و بندگان را براى رحمت آفریده ، نه براى خشم و عذاب ، غیر از این چشمداشتى نیست . چه خداوند رحیم و مهربانى و چه پروردگار پر مهر و محبتى !!
در اینجا دو مساءله فکر مفسران را به خود مشغول ساخته که اتفاقا راه حل آن در خود آیه و آیات بعد نهفته است .
نخست اینکه : آیا عمومیت آیه همه گناهان حتى شرک و گناهان کبیره دیگر را فرا مى گیرد؟ اگر چنین است پس چرا در آیه 48 سوره نساء شرک از گناهان قابل بخشش استثناء شده است ؟ ((ان الله لا یغفر أ ن یشرک به و یغفر ما دون ذلک لمن یشاء:)) خداوند شرک را نمى بخشد، اما کمتر از آن را براى هر کس که بخواهد مى بخشد.))
دیگر اینکه : آیا این وعده غفران که در آیه مورد بحث آمده است مطلق است یا مشروط به توبه و مانند آن ؟
البته این دو سؤ ال به هم مربوط است . و پاسخ آن را در آیات بعد به خوبى مى توان یافت زیرا سه دستور در آیات بعد داده شده که همه چیز را روشن مى سازد: انیبوا الى ربکم (به سوى پروردگارتان باز گردید) و اسلموا له (در برابر فرمان او تسلیم شوید) و اتبعوا احسن ما انزل الیکم من ربکم ( پیروى کنید از بهترین دستوراتى که از سوى پروردگارتان بر شما نازل شده ).
این دستورهاى سه گانه مى گوید درهاى غفران و رحمت به روى همه بندگان بدون استثنا گشوده است مشروط بر اینکه بعد از ارتکاب گناه به خود آیند، و تغییر مسیر دهند، رو به سوى درگاه خدا آورند، در برابر فرمانش تسلیم باشند و با عمل ، صداقت خود را در این توبه و انابه نشان دهند، به این ترتیب نه شرک از آن مستثناست و نه غیر آن ، و نیز مشروط بودن این عفو عمومى و رحمت واسعه به شرائطى غیر قابل انکار است .
و اگر مى بینیم در آیه 48 سوره نساء بخشش و عفو مشرکان را استثنا کرده در مورد مشرکانى است که در حالت شرک از دنیا بروند، نه آنها که بیدار شوند و راه حق پیش گیرند، چرا که اکثریت قریب به اتفاق مسلمانان صدر اسلام چنین بوده اند.
اگر حال بسیارى از مجرمان را در نظر بگیریم که بعد از انجام گناهان کبیره چنان ناراحت و پشیمان مى شوند که باور نمى کنند راه بازگشتى به روى آنها باز باشد و آنچنان خود را آلوده مى دانند که با هیچ آبى قابل شستشو نیستند مى پرسند آیا به راستى گناهان ما قابل بخشش ‍ است ؟
آیا راهى به سوى خدا براى ما باز است ؟ آیا پلى در پشت سر ما وجود دارد که ویران نشده باشد؟ مفهوم آیه را به خوبى درک مى کنیم ، زیرا آنها آماده هر گونه توبه اند ولى گناه خود را قابل بخشش نمى دانند، مخصوصا اگر بارها توبه کرده باشند و شکسته باشند.
این آیه به همه آنها نوید مى دهد که راه به روى همه شما باز است .
لذا ((وحشى )) جنایتکار معروف تاریخ اسلام و قاتل حمزه سید الشهداء هنگامى که مى خواست مسلمان شود از این مى ترسید که توبه اش پذیرفته نگردد، زیرا به راستى گناه او بسیار سنگین بود، جمعى از مفسران مى گویند: آیه فوق نازل شد و درهاى رحمت الهى را به روى وحشى و وحشى هاى توبهکار گشود!
گر چه این سوره از سوره هاى مکى است و آن روز که این آیات نازل شد نه جنگ احد رخ داده بود و نه داستان شهادت حمزه و توبه وحشى ، این ماجرا نمى تواند شاءن نزولى براى آیه باشد، بلکه از قبیل تطبیق یک قانون کلى بر یکى از مصادیق آن است ، اما به هر حال گستردگى مفهوم آیه را مى تواند مشخص کند.
از آنچه گفتیم روشن شد که اصرار بعضى از مفسران مانند ((آلوسى )) در ((روح المعانى )) بر اینکه وعده غفران در آیه فوق مشروط به چیزى نیست ، و حتى هفده دلیل براى آن ذکر کرده مطلب نادرستى است ، چرا که با آیات بعد تضاد روشنى دارد، و ادله هفده گانه او که بسیارى از آن قابل ادغام در یکدیگر است چیزى بیش از این نمى رساند که رحمت خدا وسیع و گسترده است که شامل همه گنهکاران مى شود و این منافات با مشروط بودن این وعده الهى به قرینه آیات بعد ندارد. [ نظرات / امتیازها ]
امتیاز داوران :
امتیاز کاربران :
نظرات کاربران :
نظری ثبت نشده است.
بازديد کننده گرامی چنانچه تمایل دارید، نظر شما به نام خودتان ثبت و در سايت نمایش داده شود، قبل از ثبت نظر عضو سايت شويد و یا اگر عضو سايت هستيد لاگین کنید.[ عضويت در سايت ][ ورود اعضا ][ ورود ميهمان ]
نظر شما ثبت شد و بعد از تائید داوران بر روی سایت قرار می گیرد.
  عبدالله عبداللهي - اثنی عشری
قُلْ یا عِبادِیَ الَّذِینَ أَسْرَفُوا عَلى‌ أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ یَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِیعاً إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِیمُ (53)

قُلْ یا عِبادِیَ الَّذِینَ‌: بگو اى پیغمبر که خداى تعالى فرماید اى بندگان من آنانکه، أَسْرَفُوا عَلى‌ أَنْفُسِهِمْ‌: اسراف کردند بر نفسهاى خود به ارتکاب گناهان کبیره و خطاهاى کثیره و از حد گذرانیدند، لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ‌:

ناامید نشوید از بخشش خدا، إِنَّ اللَّهَ یَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِیعاً: بدرستى که خداى تعالى بیامرزد گناهان را تماما صغیره و کبیره اگرچه از حد متجاوز باشد مگر کافر که به حالت شرک و کفر بمیرد. إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِیمُ‌: بدرستى که خداى تعالى بسیار بسیار آمرزنده و مهربان است بر بندگان.

تنبیه:

در آیه شریفه چند مطلب است:

1- آیه در باره اشخاصى است که معصیت کرده باشند و به وساوس شیطانى شبهه ناامیدى در آنها خلجان نماید، حق تعالى امیدوارى تام به آنهافرماید که مأیوس نشوند و توبه نمایند، نه آنکه به شنیدن این آیه اشخاص مغرور گشته اسراف نمایند در نافرمانى و هتاکى، زیرا باعث اغراء به جهل و معصیت، و از خداوند حکیم قبیح است.

2- چون آیات قرآنى عبرت به عموم لفظ است، پس عمومیت دارد نسبت به مسرفین در معصیت در هر عصر و زمان به عدم یأس از غفران.

3- اجماع امت واقع شده که جمیع گناهان تائب موحد، مغفور است، و غیر او معلق به مشیت الهى است، اگر خواهد به عدل عذاب فرماید، و اگر خواهد به فضل خود او را بیامرزد، چنانچه فرماید: «وَ یَغْفِرُ ما دُونَ ذلِکَ لِمَنْ یَشاءُ»*. «1» 4- آیه شریفه از امیدوارترین آیات قرآنى است، چنانچه حضرت امیر المؤمنین فرماید: نیست در قرآن آیتى که رحمت و مغفرت در او اوسع و اکثر باشد از آیه‌ «یا عِبادِیَ الَّذِینَ أَسْرَفُوا ...» «2» بنابراین هر قدر بنده گناهکار باشد نباید از رحمت واسعه الهى مأیوس شود، البته البته اگر على الحقیقه بازگشت کند بدرگاه سبحانى، غفران شامل حال او گردد.

تتمیم:

روزى یکى از اصحاب خدمت رسول آمد گریان، حضرت پرسید: چرا گریه مى‌کنى؟ گفت: جوانى بر در ایستاده گریان، از بسیارى گریه مرا به گریه درآورده؛ فرمود او را آوردند، پرسید: چرا گریانى؟ گفت: از گناه خود و خشم خدا مى‌ترسم. فرمود: موحدى یا مشرک؟ گفت: موحد هستم. فرمود: گریه مکن که خدا تو را مى‌آمرزد اگرچه مثل هفت آسمان و هفت زمین گناه کرده باشى. گفت:

گناه من عظیم‌تر است. فرمود: گناه عظیم خداى کریم بیامرزد، بعد فرمود: اى جوان بگو گناهت چیست؟ گفت: شرم دارم زیرا گناه من از عرش عظیم‌تر و از کرسى ثقیل‌تر. حضرت فرمود: گناه تو عظیمتر است یا خدا؟ گفت: خدا.

فرمود: خداى عظیم گناه عظیم را بیامرزد، بگو چه گناه کردى که به این نومید شدى از مغفرت خدا؟ گفت: یا رسول اللّه من نبّاش بودم و هفت سال قبر مى‌شکافتم و کفن مرده‌ها را مى‌بردم. اتفاقا روزى دخترى از انصار وفات و من قبر او را شکافتم و کفن او را بیرون کردم، شهوت نفسانى بر من غلبه، با او مواقعه نمودم، چون فارغ شدم آوازى آمد که: اى جوان، واى بر تو از دیوان یوم الدین اندیشه نکردى، مرا برهنه کردى و این رسوائى به من نمودى در جرگه مردگان مرا پلید کردى، نزد خدا و رسول چه جواب دهى؟

چون حضرت این سخن شنید، فرمود: این فاسق را بیرون کنید که از او به جهنم نزدیکتر نیست (امر حضرت به جهت اضطراب او بود تا مستوجب رحمت شود) جوان بیرون آمده روى به بیابان نهاد، شب و روز تضرع مى‌کرد آخر گفت: خدایا به حق انبیاى مرسل توبه مرا قبول فرما و از من بگذر اگر توبه من قبول است پیغمبر خود را بفرما و الّا آتشى بفرست تا مرا بسوزاند. جبرئیل نازل که خدا فرماید توبه جواب را قبول نمودم و از او درگذشتم، او را بازطلب اعلام نما، حضرت او را طلبید مژده مغفرت را به او رسانید. «1»

تکمله:

در این آیه چند چیز است: 1- فرمود (یا عبادى) که متضمن لطف است، نفرموده «یا ایها العصاة» که مشعر بر قهر باشد. 2- ایثار «اسرفوا» بر «اخطؤا»، چه آن محتوى رفق باشد دون ثانى. 3- «لا تقنطوا» صریح بر نهى از قنوط، و آن مستلزم حرمت یأس است. 4- مبالغه به «ان اللّه یغفر الذنوب جمیعا». 5- وضع مظهر «ان اللّه» تا اسناد مغفرت به صریح نام خود. 6- استیعاب مغفرت خود به تمام گناهان. 7- تأکید به «انه هو الغفور الرحیم». 8- به ایراد ضمیر فصل میان اسم و خبر، حصر مغفرت و رحمت خود نموده تا نهایت تأکید باشد. 9- مقدم شدن مغفرت بر رحمت دلالت بر شدت عنایت سبحانى. 10- انضمام رحمت، دال بر استیعاب رحمت و شمول آن بر تمام خلق. [ نظرات / امتیازها ]
امتیاز داوران :
امتیاز کاربران :
نظرات کاربران :
نظری ثبت نشده است.
بازديد کننده گرامی چنانچه تمایل دارید، نظر شما به نام خودتان ثبت و در سايت نمایش داده شود، قبل از ثبت نظر عضو سايت شويد و یا اگر عضو سايت هستيد لاگین کنید.[ عضويت در سايت ][ ورود اعضا ][ ورود ميهمان ]
نظر شما ثبت شد و بعد از تائید داوران بر روی سایت قرار می گیرد.
 » اطیب البیان
قُل‌ یا عِبادِی‌َ الَّذِین‌َ أَسرَفُوا عَلی‌ أَنفُسِهِم‌ لا تَقنَطُوا مِن‌ رَحمَةِ اللّه‌ِ إِن‌َّ اللّه‌َ یَغفِرُ الذُّنُوب‌َ جَمِیعاً إِنَّه‌ُ هُوَ الغَفُورُ الرَّحِیم‌ُ (53)

بفرما ای‌ بندگان‌ ‌من‌ کسانی‌ ‌که‌ زیاده‌ روی‌ کردید ‌در‌ معاصی‌ ‌بر‌ نفوس‌ ‌خود‌ ناامید نشوید ‌از‌ رحمت‌ الهی‌ بدرستی‌ ‌که‌ خداوند میآمرزد گناهان‌ ‌را‌ جمیع‌ ‌آنها‌ ‌را‌ بدرستی‌ ‌که‌ ‌او‌ ‌خود‌ ‌او‌ ‌هم‌ بسیار آمرزنده‌ و ‌هم‌ بسیار رحم‌ کننده‌ ‌است‌.

‌در‌ اخبار دارد ‌که‌ ‌اینکه‌ آیه شریفه‌

ارجی‌ آیة ‌فی‌ کتاب‌ اللّه‌

‌است‌ ‌یعنی‌ ‌از‌ تمام‌ آیات‌ الهی‌ امیدوارتر ‌است‌.

قُل‌ خطاب‌ بپیغمبر ‌است‌ ‌که‌ بندگان‌ ‌من‌ ‌را‌ ‌از‌ قول‌ ‌من‌ بفرما بآنها یا عِبادِی‌َ اخبار بسیاری‌ داریم‌ ‌که‌ ‌اینکه‌ ‌آیه‌ مخصوص‌ بشیعیان‌ ‌است‌ لکن‌ مراد حفظ ایمان‌ ‌است‌ ‌که‌ ‌اگر‌ ‌با‌ ایمان‌ ‌از‌ دنیا رفت‌ و موفق‌ بتوبه‌ شد و ‌لو‌ مشرک‌ ‌باشد‌ موحد شد کافر ‌باشد‌ ایمان‌ آورد ضال‌ ‌باشد‌ هدایت‌ شد مؤمن‌ ‌باشد‌ گنه‌کار موفق‌ بتوبه‌ شد ‌که‌ خلاصه‌ ‌با‌ ایمان‌ ‌از‌ دنیا رفت‌ مشمول‌ (‌ یا ‌ عبادی‌) ‌است‌ الَّذِین‌َ أَسرَفُوا عَلی‌ أَنفُسِهِم‌ اسراف‌ ‌در‌ معاصی‌ نموده‌ و ‌لو‌ زیادتر ‌از‌ کف‌ دریاها ‌باشد‌ ‌ یا ‌ ‌از‌ ریگ‌ بیابانها ‌باشد‌ ‌ یا ‌ ‌از‌ ستاره آسمانها ‌باشد‌ لا تَقنَطُوا مِن‌ رَحمَةِ اللّه‌ِ ‌که‌ ناامیدی‌ ‌از‌ رحمت‌ گناهش‌ بزرگتر ‌است‌ ‌از‌ سایر معاصی‌.

إِن‌َّ اللّه‌َ یَغفِرُ الذُّنُوب‌َ جَمِیعاً جمع‌ محلّی‌ بالف‌ و لام‌ و تأکید بجمیعا دلالت‌ ‌بر‌ عموم‌ دارد و ‌اینکه‌ آیه شریفه‌ منافی‌ ‌با‌ آیه شریفه وَ لَیسَت‌ِ التَّوبَةُ لِلَّذِین‌َ یَعمَلُون‌َ السَّیِّئات‌ِ حَتّی‌ إِذا حَضَرَ أَحَدَهُم‌ُ المَوت‌ُ قال‌َ إِنِّی‌ تُبت‌ُ الآن‌َ‌-‌ الایه‌ نساء آیه 22 نیست‌ زیرا اولا مغفرت‌ ‌با‌ توبه‌ فرق‌ دارد توبه‌ یکی‌ ‌از‌اسباب‌ مغفرتست‌ ممکن‌ ‌است‌ خداوند بدون‌ توبه‌ ‌هم‌ بیامرزد چنانچه‌ ‌در‌ حدیث‌ قدسیست‌ ‌که‌ فرمود«اغفر و ‌لا‌ ابالی‌»

و ثانیا توبه‌ ‌بعد‌ ‌از‌ معاینه‌ اجباریست‌ توبه‌ نیست‌ مثل‌ توبه کفار و مشرکین‌ ‌در‌ روز قیامت‌ و مثل‌ توبه فرعون‌ ‌که‌ أَدرَکَه‌ُ الغَرَق‌ُ قال‌َ آمَنت‌ُ أَنَّه‌ُ لا إِله‌َ إِلَّا الَّذِی‌ آمَنَت‌ بِه‌ِ بَنُوا إِسرائِیل‌َ و ثالثا ‌اینکه‌ آیه شریفه‌ ترغیب‌ بنده‌گانیست‌ بتوبه‌ ‌که‌ مأیوس‌ نباشند و قبل‌ ‌از‌ معاینه‌ موفق‌ بتوبه‌ شوند.

إِنَّه‌ُ هُوَ الغَفُورُ الرَّحِیم‌ُ غفور ‌است‌ میآمرزد ‌حتی‌ ‌از‌ نامه عمل‌ ‌هم‌ محو میفرماید و ‌از‌ نظر ملائکه‌ کتبه‌ ‌هم‌ میبرد و احدی‌ نیست‌ ‌که‌ شهادت‌ دهد و رحیم‌ ‌است‌ بازاء ‌هر‌ معصیتی‌ عبادتی‌ ‌در‌ نامه عملش‌ ثبت‌ میشود چنانچه‌ میفرماید إِلّا مَن‌ تاب‌َ وَ آمَن‌َ وَ عَمِل‌َ عَمَلًا صالِحاً فَأُولئِک‌َ یُبَدِّل‌ُ اللّه‌ُ سَیِّئاتِهِم‌ حَسَنات‌ٍ فرقان‌ آیه هفتاد. [ نظرات / امتیازها ]
امتیاز داوران :
امتیاز کاربران :
نظرات کاربران :
نظری ثبت نشده است.
بازديد کننده گرامی چنانچه تمایل دارید، نظر شما به نام خودتان ثبت و در سايت نمایش داده شود، قبل از ثبت نظر عضو سايت شويد و یا اگر عضو سايت هستيد لاگین کنید.[ عضويت در سايت ][ ورود اعضا ][ ورود ميهمان ]
نظر شما ثبت شد و بعد از تائید داوران بر روی سایت قرار می گیرد.