اسدالله قاضی مرادی
[ همه نکته ها ] نکته های اسدالله قاضي مرادي (111 مورد)
  سوره ابراهیم آیه 32 - ذلول " سَخَّرَلَکُم " است

الف) تفسیر المیزان – اعراف – آیه 10(خلاصه)
هو الذی جعل لکم الارض ذلولا فامشوا فی مناکبها و کلوا من رزقه والیه النشور:(اوست آنکه زمین را برای شما رام کرده، پس در اقطار آن آمد و رفت کنید و از رزق آن بخورید و بدانید که زنده شدن مجدد شما بسوی اوست )، می فرماید: خدای تعالی آن کسی است که زمین را منقاد و رام شما کرد، تا بتوانید برپشت آن قرار بگیرید و از یک قسمت آن به قسمت دیگر آن بروید و از رزقش که او برای شما مقدر فرموده بخورید و به انواع مختلف در زمین تصرف کنید و اوست که نهایت و زندگی مجدد در سرای دیگر بسوی اوست ، در تعبیر(ذلول )و (مناکب )اشارتی وجود دارد که زمین نیز یکی از سیارات است .
ب) منبع: آشنایی با قرآن اثر استاد مطهری جلد 8
«ذلول» در اصل لغت عرب به معنی شتر رام است (حیوان رام؛ مخصوصاً درباره شتر زیاد گفته می‏شود). ذلول من، یعنی حیوان رام من. البته کلمه "ذلول" که به معنی رام است گو اینکه در اصل به معنای شتر رام است، ولی این کلمه را در غیر مورد شتر هم به کار بردن و معنای مطلق یک شی‏ء رام را قصد کردن مانعی ندارد. اما در اینجا قرینه‏ای هست که نشان می‏دهد تشبیه بیش از این حرفها است، می‏فرماید: زمین را برای شما ذلول قرار داد. معلوم می‏شود تشبیه به همان خود ذلول و به همان حیوان است که می‏گوید: "فَامْشوا فی مَناکبِها". «منکب» آن قسمت از روی شانه انسان و حیوان را می‏گویند که استخوان دست و بازو با پشت متصل می‏شود.
قرآن در اینجا زمین را به یک حیوان رام و شتر رام تشبیه کرده و می‏گوید: روی منکب¬های این حیوان راه بروید. این دلیل است بر اینکه تشبیه مخصوصاً به همین حیوان شده است چون کلمه‏ "فَامْشوا فی مَناکبِها" آمده است.
مقصود این است که از زمین خدا استفاده کنید.(وَ کلوا مِنْ رِزْقِهِ) و از رزق پروردگار که در این زمین قرار داده است [بهره ببرید.] (وَ جَعَلْنَا لَکمْ فیها مَعایشَ، آیه10 سوره اعراف) ما در زمین برای شما اسباب معیشت و زندگی را قرار داده‏ایم، استفاده کنید از آنچه که در زمین مایه معیشت و روزی برای شما قرار داده‏ایم.
  سوره ابراهیم آیه 32 - " سَخَّرَلَکُم " خداشناسی طبیعی است

تسخیر طبیعت یعنی کشف اسرار زمین، آسمان و خورشید و سایر مخلوقات الهی میان آن¬ها و هم چنین حفظ ونگهداری از آن¬ها در جهت رشد مادی و نیل به سعادت معنوی انسان و او فقط با بهره برداری درست و در جهت خدمت به خلق خدا و عبودیت حق است که می تواند از این مواهب الهی بهره برداری کند، در قرآن آیات فراوانی تأکید زیادی دارند که این¬ها آیات و نشانه های الهی¬اند که اهتمام انسان به بهره مندی از آن¬ها باید موجب توجه او به حق تعالی و شکرگزاری او شود، یعنی، بهره¬¬مندی از مواهب طبیعی نیز نوعی خداشناسی طبیعی است.

اهمیت این خداشناسی طبیعی، یعنی شناخت خدا از طریق تأمل در مواهب طبیعی، به قدری زیاد است که در آیات متعدد قرآنهرجا که نعمت¬های الهی در قالب آیات خدا برشمرده می¬شوند، همواره در پایان آیات عباراتی تأمل برانگیز ذکر می¬شود با مضامینی نظیر این که استفاده از این مواهب الهی منشأ تفکر، تأمل و تعقل انسان ها دربارۀ خدا شود . ( روم 24، 25 و 46) عبارات یعقلون و تشکرون دال بر همین واقعیت¬اند، یعنی همة این مواهب الهی که در اختیار انسان قرار داده می¬شوند دارای بار معرفتی¬اند و این که هدف از بهره مند ساختن انسان از آن¬ها افزایش خداآگاهی و عبودیت اوست.

  سوره ابراهیم آیه 32 - " سَخَّرَلَکُم " و قائده لاضرر

دین اسلام هرگز اجازه نمی¬دهد کسی به کسی ضرر وارد کند، وقتی راضی نمی¬شود یک فرد از جامعه متضرّر شود چگونه راضی خواهد شد که یک اجتماع و جامعه ضرر ببیند؟ درفقه نورانی اسلام قائدۀ لاضرر از اینجا ناشی شده است که، مردی به نام سمره بن جندب در زمین یکی از مسلمانان درخت خرمایی داشت هر وقت مایل بود بی اجازۀ صاحب خانه وارد خانۀ آن مرد می¬شد و به بهانۀ سرکشی به درختِ خود مزاحمت¬هایی برای صاحب خانه ایجاد می¬کرد، چند نوبت به او تذکّر دادند که صحیح نیست بی اجازه صاحب خانه وارد منزلش شوی ولی او توجّه نمی¬کرد و می¬گفت: من حقّ دارم به درخت خود سرکشی نمایم، صاحب خانه چند بار به او گفت برادر درست است که درخت مال شماست ولی اینکه سرزده وارد خانۀ من می¬شوی درست نیست و گوشش بدهکار این حرف¬ها نبود، تا اینکه صاحب زمین نزد رسول خدا (ص) از سمره بن جندب شکایت کرد پیامبر(ص) او را خواست و نصیحت فرمود، ولی بازهم این مزاحم همیشگی دست از مزاحمت خود برنداشت و به حرف پیامبر(ص) نیز اعتنایی نکرد ناگزیر رسول اکرم(ص) به صاحب زمین فرمود درخت ایشان را از ریشه بکن و در میان کوچه بینداز و سپس این جمله تاریخی را به یادگار گذاشت که در فقه اسلام به قائده لاضرر مشهور است. هیچ کس حق ندارد به هیچکس ضرر وارد کند. در ابعاد بزرگتر و بر اساس آیۀ205 سورۀ بقره" چون انسان در زمینِ خدا قدرت یابد (آن¬را تسخیرکند) بکوشد حاصل خلق را باد فنا دهد و فساد به پا و نسل را قطع کند و خداوند مفسدان را دوست ندارد". براستی امروز به بهانه صنعتی شدن و بالا بردن ثروت جامعه عدّه¬ای خاص هم زمین را، هم هوا را و هم آب را آلوده می-کنند و این سه عنصر زیر چکمه بیدادگران با ظاهری متمدّن نابود شده و از بین می¬رود.