اسدالله قاضی مرادی
[ همه نکته ها ] نکته های اسدالله قاضي مرادي (70 مورد)
  سوره ابراهیم آیه 32 - " سَخَّرَلَکُم " آزمون الهی است
" سَخَّرَلَکُم " آزمون الهی است
همه محدودۀ عالم قلمرو آزمون خدا است، انسان برای تسخیر طبیعت و تسلّط بر آن با درد و رنج یا رفاه و آسایش و حوادث تلخ و شیرین مواجه می¬شود که باید همچون دانش پژوهی که با حضور در کلاس درس و بهره¬گیری از استاد مدارج ترقّی و پرورش خود را با کسب نمرات مقبول طی می¬کند، در کلاس طبیعت وهستی و بهره گیری از راهنمایی¬ و هدایت پیامبران و معصومین و دانشمندان ضمن تسلّط بر طبیعت و تسخیر آن، از خود غافل نشود، زیرا در این کلاس چنانچه انسان به کرات دیگر سفر کند و مالک منظومه شمسی یا دیگر ستاره¬ها شود، قبولی¬اش زمانی است که در درون خود مدارج را پیموده و کمالات را کسب و خود را زینت بخشد.
  سوره ابراهیم آیه 32 - " سَخَّرَلَکُم " عشق ورزیدن است
" سَخَّرَلَکُم " عشق ورزیدن است
انسان در تعامل و همزیستی با طبیعت و جهان هستی برای تسخیر آن از نیرویی توان¬مند در درون خود به نام عشق برخوردار است، خواجه نصیرالدین طوسی و ملاصدرا آن¬را حقیقتی از جنس روحانی، نفسانی و صیرتی می¬دانند نه صورتی و مدّعی¬اند در روح انسان یک بذری برای عشق از این نوع وجود دارد و در مواجه با زیبایی صورت رشدش شروع می¬شود و با شناخت صیرت معشوق که عبارت است زیبایی هدف و زیبایی سفر او، هم¬هدف و هم¬سفر معشوش می¬شود پس، سِرِّ سَر نهادن عاشق در راه معشوق، زیبایی هدف و زیبایی سفر او است، که معشوق با چنین زیبایی در درون خود عاشق پرور است. اعتقاد به زیبا بودن طبیعت و جهان هستی در منزل اوّل که زیبایی صورت است متوقف نمی¬شود و صیرت زیبای آن است که انسان را به کوی معشوق واقعی می¬برد، این بدان معنی است که، بذر عشق در وجود انسان در تعامل با طبیعت و جهان هستی و از صیرت آن تغذیه و مثمر می¬شود، و ثمرۀ آن عشق به ذات حق و حضور در محفل عاشقان ذات واقعی باریتعالی در جوار معشوق ¬ حقیقی است.
  سوره ابراهیم آیه 32 - صبر ضرورتی برای " سَخَّرَلَکُم "
صبر ضرورتی برای " سَخَّرَلَکُم "
بهره¬ برداری هرچه بهتر از طبیعت و جهان هستی مشحون از گرفتاری و تکلیف است، تا در این مسیر وجود انسان صیقل نبیند نهال تسخیر آن معنی واقعی ندارد و این برخورداری از صبر را می¬طلبد، در این راه انسان عجول باید امتیاز صبر را کسب کند و درجات صابران را به خود اختصاص دهد، همانطور که باغبان با کاشت نهال و صبر در مرحله داشت میوه آن¬را در مرحله برداشت می¬چیند، یعنِی باید انسان در مواجه با طبیعت برای بهره¬گیری از آن، نهال تقوا را در خود غرس کند و آن¬را با صبر پرورش دهد تا میوه آسانی در مواجه با مشکلات، شربت شدن تلخی¬ها، بی اهمیّت شدن دام¬های هلاک کننده بچیند، در چنین شرایطی به قدرت تسخیر و تسلّط بر طبیعت و جهان هستی دست یافته و آن¬را رام خواهد نمود.