اسدالله قاضی مرادی
[ همه نکته ها ] نکته های اسدالله قاضي مرادي (81 مورد)
  سوره ابراهیم آیه 32 - " سَخَّرَلَکُم " بهره¬وری است

بهره¬وری فنّ، هنر و علم استفاده از منابع خدادادی است، بهره¬وری مدیریت بر مبنای آگاهی، تعهبد و مسدولیت انسان در برابر خداوند و بندگان خدا در همه ابعاد سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی است، بهره¬وری بر سه اصل استوار است: اوّل، آگاهی بر مبنای افزایش علم و دانش، تجربه، تخصص و پژوهش و تحقیقات، دوّم، انگیزه، یعنی وقتی چیزی تحت تسلّط و تسخیر انسان است یعنی آن چیز در دستان او قرار دارد، وقتی مشخص شد چه چیز ارزشمندی در دستان اوست در او انگیزه مشتعل می¬شود و در او مبانی فکری و علایق روحی، تجهیز اراده، تحرّک، شوق واستیاق به کار، محرّک و شوق روانی برای هر فعل، رقتار و کردار رشد یافته و سامان می¬یابد، سوّم، مدیریت و سازماندهی منابع.

  سوره ابراهیم آیه 32 - " سَخَّرَلَکُم " تسخیر عبادالله است
" سَخَّرَلَکُم " تسخیر عبادالله است
طبیعت از نگاه قرآن کریم یک طبیعت هوشمند، تسبیح کنندۀ خدا و بنده خداوند است از این جهت که خداوند می‌فرماید« عِبادٌ أَمْثالُکُمْ »به این معنا که این سنگ و چوب‌ها که شما می‌پرستید خودشان بندگان من هستند همچنین «وَالنَّجْمُ وَالشَّجَرُ یَسْجُدَانِ» به این معناست که این‌ها به خدا سجده می‌کنند. نگاه انسان‌ها به محیط طبیعت باید اینگونه باشد که موجودات زنده در طبیعت، به نوعی بندگان خداوند هستند که درک دارند، عباد خداوند هستند و لذا دستمان هیچ وقت نمی‌رود که به آن‌ها آسیب برسانیم و هیچ گاه بر آن نمی‌شوند که تسبیح کننده خدا را آزار و اذیت کنند.
  سوره ابراهیم آیه 32 - بُخل و طمع آفت " سَخَّرَلَکُم "
بُخل و طمع آفت " سَخَّرَلَکُم "
اعتقاد انسان چه در بعد فردی و چه در بعد اجتماعی نسبت به تواناییش نسبت به تسخیر طبیعت و جهان هستی از او شخصیّتی بی¬نیازی و غیر وابسته می¬سازد که این شخصیّت سدّی است جلوگیری او از افتادن در دام طمع و بخل و از همین نقطه است که چشمه آن¬ها خشک و بی اثر می¬شود و طبق بیان رسول خدا(ص)، درخت بهشتی سخاوت که شاخه¬هایش بر زمین آویخته، هر کس شاخه¬ای از آن¬را بگیرد همان شاخه وی را به بهشت می¬کشاند در وجودش پرورش می¬یابد، انسان با برخوداری از چنین شخصیّتی است که می¬تواند از طبیعت و جهان هستی عبور کند و به سوی بهشتی برود که نمونه¬هایی هر چند کوچک از آن¬را در جهانه هستی و طبیعت به رخ بخیلان و طمع ورزان کشانده است.